Gerard Mortier: ‘Ik kan daar kort over zijn…’

Gerard Mortier is netjes op tijd op de afspraak. We zitten in de restaurant-grill van het metrosation ‘Opera’ boven een dampende mok soep. De directeur van het Palais garnier en de Opera Bastille zit in volle aromatherapie-sessie. Vanonder de keukenhanddoek die boven zijn hoofd is gedrapeerd fluistert hij heug-kuch de antwoorden toe. We halen voor u het vet van de soep.

[Sixlog] Mijnheer Mortier, u zegt van uzelf dat opera in uw genen gebakken zit. In de jaren zestig speelde u Cosi Fan Tutti en la Traviatia na tussen de waslijnen op zolder. Terwijl, mijnheer uw vader, die een banketbakkerszaak had, in het heetste van de broodstrijd vertoefde bakten u en uw mama zoete broodjes in de foyer van de Gentse opera. U bent er zelfs in geslaagd om vanop het derde balcon de toenmalige directeur Locufier voor onbekwaam uit te schelden, toen hij op een avond kwam vertellen dat de soprano van dienst de verkeerde tram had genomen. Enfin u vond dat hij er niets van bakte en dat de hele operasien ouwe jongens koekebrood was. U bent naar Duitsland getrokken. U werd vervolgens door Rolf Lieberman naar Parijs en de opera Garnier gehaald als assistent à la production. Dat was allemaal voor uw openbare leven in België begon. Was die buitenlandse voorbereiding een soort ballingschap?

[Gerard Mortier] U weet dat…
Ik weet helemaal niets mijnheer Mortier behalve dan dat uw benoeming in Brussel door Rika De Backer is beklonken en dat u al de halve Belgsiche pers in Parijs in audiëntie had ontvangen om te zorgen dat het allemaal voor de bakker zou komen. Is het overigens waar dat u in de dagen voor uw benoeming een pelgrimage hebt ondernomen naar de garconière van Maurice Béjart omdat die geen brood zag in uw benoeming bij de Munt.

Ik kan daar kort over zijn…
Dat zou me verwonderen mijnheer Mortier kort is not your middle name. U bent tien jaar aan het hoofd van de Munt gebleven met succes weliswaar maar uw hebt al die tien jaar strijd moeten leveren tegen het establishment, de vakbonden, Louis Tobback en de ouwe achterban die vond dat u Béjart gebroodroofd had toen u hem verving door de sympatieke Amerikaanse kruimeldief Mark Morris, een danser waar in Amerika geen hond brood van lustte.

Mark Morris…
Go home dat was inderdaad wat er in Le Soir geblokletterd stond, omdat hij van bij zijn tweede voorstelling al zijn bloot gat koekebak stond te doen op de scène. Maar u hield vol en u liet zich niet door de ouwe operagarde de kaas van het brood nemen. U stipuleerde dat u statutair een dansgezelschap moest onderhouden maar dan natuurlijk liever een Amerikaans gezelschapje dan het ballet van de twintigste eeiuw dat een even groot deel uit de subsidiekoek wou als voor de opera. U had het eigenlijk niet voor de dans, over uw dooie lijf dat er nog dansintermezzi in opera’s zouden komen. U stofte de opera af, liet Cosi fan tutti zandstralen door de Amerikaan Peter Sellars.Inderdaad niet te verwarren met de acteur en vrouwenzot Peter Sellers. Het werd allemaal veel helderder en eenvoudiger maar het koste even goed veel geld. Toen in de eerste act van La Traviata het kleed van de tafel gesloopt werd en er iedere voorstelling een compleet servies boheems kristal de zaal indonderde werden er vragen gesteld. Maar dat pareerde u weer door te stellen dat de regisseur de bloemen zelf gaan plukken was in het stadspark. Doorgaans goed ingelichte bronnen om ze niet bij naam te noemen Paul Arias zeggen dat u gaten in uw handen hebt. Journalisten werden door u gevraagd voor een interview met een operacoryfee en voor ze het wisten ze op de concorde naar New York.

Het budget van de munt…
Ja ja het budget van de munt dat vergeleken bij andere operahuizen… daar was u sterk in. U zat eerst in het buitenland, toen zat u hier en haalde het buitenland, ‘t Is te zeggen Madame Papelou en nog wat zotte Parijzenaars naar hier met een gecharterde trein en als er subsidie nodig was dan was het in het buitenland weer beter. Machiavelli verbleekt bij u. Hoeveel keer hebt u gedreigd met opstappen want daar was u sterk in. Hoeveel keer waren er geruchten dat u dringend weggekocht ging worden door een buitenlands operahuis. Ja eindelijk in 1990 was het prijs in Salzburg en ze zijn er nog altijd niet goed. U ging de boel daar eens opfrissen: de platenmaatschappijen er uit, Von Karajan adieu. U werd Der Teufel in persoon. De Salzburgse middenstand lustte u rauw. U verkeek al uw kansen om ooit in een banketbakkerszaak als Mortierkugel verpakt te worden. En toen sprong u op de Gentse kar.

Gent was… euh… euh

[wordt vervolgd van zodra er een nieuwe dampende mok soupe à l’oignon klaar is]