Belgische Regering in ballingschap II
Wat voorafging
Ondergetekende krijgt in zijn Griekse schuiloord het bezoek van koninklijk gezant Yper de S. die hem belast met de ontvangst van een regering in ballingschap op de cycladeneilanden.
Yper de S had mijn enthoesiaste uitleg over de modaliteiten van een regering en exil aandachtig beluisterd maar wel de nodige keren met zijn ogen geknipperd. Al kon dat laatste missschien op conto geschreven worden van de slaap na een uitputtende estafette. Vooral de laatste veertig kilometer tussen Athene en Marathon moesten zwaar aangetikt hebben…op de taximeter: nachttarief en zone II vertegenwoordigen al snel een weekend Ibizza all-in.
Er was meer aan de hand. De idee van een regering in het buitenland was op zichzelf schitterend, vond hij, Ski-tu-rund hoorde ik hem zingen mt het zelfde accent van wijlen zijn werkgever Bo I. Ski-turend …evidement un gourvernement en exil, ah ja als een land wegens oorlog, bezetting, aardbeving, burgeroorlog, builenpest of andere overmacht niet in situ bestuurd kon worden lag deze oplossing voor de hand. Geniaal maar misschien met te korte beentjes. De laatste keer dat we dat uitgeprobeerd hadden was die regering geeindigd met een koningscrisis en dat was nu wel het laatste waar ze in Laken, Ciergnon en Tervuren zaten op te wachten.
De idee om het voltallige koningshuis ook naar Griekenland te versjacheren mocht Yper weinig charmeren, vooral die eerste week waarbij Albert, Paola, Filip, Laurent, Astrid, Lorenz Mathilde, Claire en vooral Fabiola op de Atheense Plaka zouden geïnstalleerd worden terwijl de regering in legertenten op de Akropolis vergaderde zat hem dwars.
De kans dat de koninklijke jaardotatie in een paar dagen tijd opgesoupeerd zou worden aan souvenirs, bouzoukis, creme glacen voor de klein mannen van Astrid, coiffeurbezoeken, huurbrommers, vier maal vier’s, meubelen en Souvlaki Royal leek hem niet gering. Royals die zitten te poverteren in het buitenland terwijl de modale steuntrekker overleeft van zijn geindexeerd statiegeld, nee dus liever niet op de Plaka.
Omgekeerd het koninklijk hof in legertenten op de Akropolis installeren en de regeringsvorming op de Plaka organiseren was minder riskant. Dat de vijfhonderd standhouders, zetbazen en bedelaars van deze Atheense wijk door toedoen van onze ministers in a nick of time tegen een meute koopkrachtloze, voor hun stookolie-sparende touristen of hongerstakende asielzoekers zouden zitten aankijken leek Yper de S nog het minste kwaad. Par contre…dacht ik dat we het nationaal défilé volgende maandag per boot in de Pireaus zouden laten aankomen. Ons leger dat Griekenland binnentrok om op Monistiraki te defileren, tot daar aan toe dat was met een telefoontje met Banki Moon te regelen, kwestie van nog vlug een partij blauwe helmen te versieren. Maar de vloot van de zeemacht in de buurt van Prins Laurent laten komen: mijnenvegers vol meubels en huisraad en een gecharterd vliegdekschip met ferrari’s in plaats van tanks, dat was een ander paar mouwen. Er was al voor minder een wereldoorlog begonnen. Kijk met Flahaut op defensie had het nog gekund maar met wat De Crem er van gebakken had moesten we in geen enkel Navo-land nog een potje breken. Het mocht al een wonder heten dat defensie over een operationeel functionerend vliegtuig zou beschikken om de regering in ballinschap te brengen.
Kreeg ik vervolgens ook lik op stuk voor de noodregering die ik op de been wou brengen: Harmel, van Miert, Declerq tot daar aan toe maar wist ik bijvoorbeeld wat Tom Lanoye ving voor een column in de Humo en wat dat exponentieel vertegenwoordigde voor een positie als lid van een regering in ballingschap, kende ik de gage van Toots Thielemans om de Brabanconne en occasioneel als eens de Marseillaise, Au près de ma blonde en mijn Tante van het Sas te vocaliseren op mondharmonica. Of het niet interessanter was om de huidige ontzittende regering gewoon in ballingschap te sturen…
Dat ik daar niet aan gedacht had…Leterme die alleen zijn geit mocht meebrengen of er op dat Griekse eiland misschien wel een kon huren. Franstalige ministers die eindelijk eens een vreemde taal zouden moeten spreken, Jo van Deurzen die eigenhandig en met rotsblokken een paar extra-gevangenissen mocht bouwen om tot de constatie te komen dat een onbewoond eiland zonder ferrydienst afhuren nog de beste oplossing was, terwijl Didier Reynders de handen vol zou hebben om het Bruto Nationaal Product van de zelfbedruipende eilanders gelijk te stellen aan de nationale staatsschuld. En in plaats van met VT4 te lachen wegens niet in België geregistreerd kon ik misschien ootmoedig inspiratie ontlenen aan hun format voor Expeditie Robinson.
Ik kreeg het alsmaar kouder en stelde een lichtjes zelfingenomen wordende Yper de S voor om het overleg voorlopig te staken en van een verdiende nachtrust te genieten. De nacht zou raad brengen. Ten minste als hij noblesse oblige vrede kon nemen met de canapé in de salon. Zelf vervoegde ik mijn schrale brits waaruit ik een leger muggen, kakkerlakken, strontvliegen ontzette. Als oefening in het ontluizen van de fine fleur van de Belgische politiek kon dat tellen.