Glen, Stefaan, Robert, Bruce, Francine et les autres
Kan je twee keer op rij eervol onslag nemen als minister van justitie? De eerste keer omdat Dutroux een boswandeling maakte lukte dat aardig. Nu is de minister terug en de ene superganster na de andere kiest het hazepad. De magistratuur, advocatuur en politie gaan rollebollend over de vloer omdat er een rechter ondanks boter en een hypotheek op haar hoofd geen stap opzij wil zetten. Francine is een taaie Tandt. Innocente jusqu’a preuve du contraire. Als wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht voor Pampes liggen is de vierde macht aan de zet.
De advocaat, de magistrate, de politie-overste en de minister die in één verhaal verstrikt zitten: kan het mooier. Het lijkten wel de roze parketten. Gelukkig dat de man in de straat zich tevreden stelt met de vette kopen in de krant. Als een advocaat al op zijn hoofd gevallen moet zijn om een magistrate het vuur aan de schenen te leggen wat zouden ik of u in de contramine gaan met de hoge omes van justitie. Nou ik wacht op de eerste beschuldigde die bij het binnenkomen van het hof blijft zitten en vervolgens lakoniek stelt: wie in deze zaal heeft nog vertrouwen in u?
Shame on you rechters, politiebazen en ministers want u bent al een hele vakantie de hele rechtspraak, inclusief wie zijn werk wel goed doet op justitie, in een onvergeeflijk imbroglio aan het drijven. Magistraten die ook maar het minste zweem van verdenking hebben worden tijdelijk uit het ambt onzet, met behoud van wedde. Tegen zichzelf beschermen heet dat, desnoods : aide a personne en détresse. De wet schrijft voor dat wie een persoon die in gevaar verkeert niet helpt schuldig is. Schuldig verzuim word strafbaar gesteld met gevangenisstraf van 8 dagen tot een jaar en een geldboete van vijftig tot 500 euro.
Alles wat zich in een corporatie verschuilt en dat is ook het geval voor dokters en journalisten, is uit op zelfregularisatie. Dat is nobel voor zolang conflicten en deontologische zaken binnenskamers maar met de nodigde transparantie besproken en uitgesproken worden. De magistratuur blijkt zoals de zaken zich nu voordoen nauwelijks over een overlegstructuur te beschikken. Een minister van justitie roept heel uitzonderlijk (laat) zijn injunctierecht in. In praktijk worden ongeregeldheden geregeld door het college van de procureurs-generaal en zelden gaat dus het initiatief uit van de minister zelf, omdat zulks meestal onnodige of ongezonde commotie geeft. En injunctie is echt wel een motie van wantrouwen ten aanzien van het parketgeneraal.
Als de minister tussenkomt is met andere woorden de kat de bel aangebonden. Het intern onderzoek moet op gang komen en er moeten laat het ons zo stellen: bewarende maatregelen genomen worden. Wie wil er in een koopmansgeschil nog berecht worden door een rechter die vermoedeliijk zelf tot de oren in de schulden zit en een expert die de rechter onder de knoet heeft. De rechter die de te wraken magistraat tijdelijk zou moeten ontzetten is met vakantie. Good heavens, is er een dokter in de zaal want justitie ligt op zieltogen.
Het beeld wat je krijgt is dat van een onontwarbaar kluwen dat vechtend en klauwend mekaar in de wurggreep houdt. Niemand laat los, er staan eer en ego’s op het spel en vooral de onaantastbaarheid van de magistratuur. Die wordt nu eenzijdig geïnterpreteerd als: geen verantwoording moeten afleggen. Onaantastbaarheid is evenwel dat niets je ten laste kan gelegd worden en dat iedereen zich juist daarom op je onpartijdig, onafhankelijk en recht-vaardig oordeel kan verlaten.
Het wordt tijd dat wij, we the people, die souverein zijn en politici, rechters en ministers ( de drie machten) mandateren en betalen een duidelijk signaal geven. De pers is de vierde macht en dus op zijn plaats om dit imbroglio op de voet te volgen, te duiden en de publieke opinie te beroeren.
foto C) Ivan Put