Het wintert wat

Vanmorgen met een collega door de sneeuw gelopen naar de bar voor een koffie: vlokken sneeuw in onze ogen en koud koud koud een lekker heet kopje gedronken. Was prachtig, blij als een kind. Zo herkende ik het weer: de winters van toen. IJsbloemen op het raam, papier in de bottines, een snorrende kolenkachel en je adem die buiten verdampte.

Er zijn mensen die denken dat het klimaat helemaal op hol geslagen is. Sneeuw in december en januari, allemaal de schuld van de opwarming van de aarde. Als je 21 bent dan heb je dat nog nooit meegemaakt. Loop je daar in je zomertrui en korte rokje en je denkt da’s eigenlijk maar tijdelijk. Sta ik mooi voor gek met zo’n jas en wollen muts.

Waarom spreken de weermannen en vrouwen van een koudepiek als het 6 graden onder nul gaat? Dan geef je toch de indruk dat we in de jaren zestig in het ijstijdperk leefden. Nee wat me nu meemaken is een echte winter en dan zonder dat we eind januari op de terrassen kunnen gaan zitten.

Prachtig toch die heldere luchten, witte daken, ondergesneeuwde tuinen en stapvoets verkeer. En dat gevoel dat de wereld zo al snel genoeg draait en wel eens een vertragingsmanoeuver kan verdragen: leuke gezichten op het werk als je toch komt opdagen, lekker weer terug thuis en een extra neut om weer op te warmen en vanavond witlof met kaas en ham.

foto © Peter/Mechelen blogt