Wat moeten we met Anderlecht

Where do I begin als ik het over Anderlecht moet hebben ? De beelden die op uw netvlies landen als u naar het journaal kijkt zijn alvast niet uitnodigend. Dus niet dat u denkt : o, daar ga ik eens lekker winkelen. U komt wat dat betreft hoogstens in de Ikea-vestiging en met de auto. Dat Anderlecht urbanistisch verloederd is komt doordat de autochtonen net als in Schaarbeek de uittocht gekozen hebben. Iets langzamer dan in Schaarbeek. Er wonen in Anderlecht veel oudere mensen die potentiel voor het Vlaams Blok zouden kunnen stemmen en wie gaat ze ongelijk geven. Anderlecht is samen met Molenbeek een gemeente waar je best niet kan verdwalen en waar je alleen komt als het hoogst nodig is. ‘s Avonds is er na tienen geen enkele bar meer open behalve dan één enkel gezellig, groezelig kroegje op het Dapperheidsplein dat door een gekleurde medemens opengehouden wordt .

Het is zoal een beeld van overgave. Na het donker is de straat niet meer van ons. We sloffen bij tijd naar huis want het speruur treedt in denken ze daar. En niet alleen daar : ook in Vorst en overal waar geen passage is. Er zijn gemeenten die we dus stelselmatig hebben laten leeglopen, die urbanistisch verloederd zijn en waar geen weldenkend mens nog de hond uitlaat.

Die surrender, dat afstaan van de publieke ruimte zet zich door in het openbaar vervoer niet toevallig het mikpunt van brandbommetjes. De onbeschoftheden op tram en in de métro zijn legio. Het is hun terrein.The floor is theirs : de warlordjes, tieners die al lang thuis hadden moeten zijn en jongens die iets te verhandelen hebben. Spreek niet over concentratiewijken waar de politie zich niet meer waagt, de waas van onbehagen hangt over complete stadsdelen van Anderlecht, Laken en Molenbeek. Het is er lelijk, vol zwerfvuil en vooral desolaat. Niets biedt nog uitwijkmogelijkheid : nauwelijks negotie, geen of nauwelijks cultuurhuizen of feestpaleizen en metro’s zijn gapende gaten en holen in de nacht.

Het lemma Anderlecht staat in geen enkele reisgids of het zou het Erasmushuis moeten zijn, zeker niet het Astridpark. Wat over het kanaal ligt is een blinde vlek. Bouwpromotoren zouden gek moeten zijn om daar te investeren, ja langs het kanaal maar dieper in de Bronx niet.

Dat deel van Brussel is wat Afganistan is voor de Taliban: een oefengebied, een uitwijkbasis. Dat de Brusselaars dus maar niet denken dat het alleen maar daar gebeurt, dat ze veilig zijn in hun groene gemeentes. Schaarbeek is veiliger dan Vorst en Sint-Gillis Er wordt al eens op verplaatsing aan de Hallepoort een vergeldingsactie gevoerd, de metro van Boileau in Etterbeek is ook niet onbesproken en het hele metronet is around midnight te mijden.

Op de duur zullen de gegoede burgers zelf in concentratiegemeenten en wijken wonen,  achter getraliede hekken met camera-bewaking en beeld-parlofoons ( ze bestaan al de hekken en de video-foons).  Crime pays.

Wat we d’r moeten aan doen is onderhand een te late vraag. We zijn delen van de stad kwijt, delen waar we geen majorettenkorps meer kunnen laten passeren en waar cultuurmanifestaties moeten wijken voor de Ramadam, delen waar we dus gewoon niet meer komen. Eerder dan om meer blauw op straat vraagt dat om massief en massaal urbanistische ingrijpen, u hoort het goed : iets meer dan stadsverfraaiing en desnoods delocaties van wijken.

Zero tolérance is plots bespreekbaar. Ik heb het liever over burgerzin: we hebben het recht overal en ongestoord te wandelen en het is al erg genoeg dat je geen direct oogcontact met ze mag hebben als ze je pad kruisen. Wie die burgerzin en vrijheid van beweging niet deelt valt buiten de consensus en wil ik via een culturele samenwerking met het geboorteland van hun voorouders wel eens een maandje of wat stage laten lopen in Rabat of Ankara. Een maandje weg uit hun zelf geschapen sub-universum. Dus geen werkkampen maar kennismaking met hun oorspronkelijke cultuur, een werkstraf als u wil.
Je moet de hardleerse recidivisten een register geven ook voor ze meerderjarig zijn geen strafregister maar een dossier waarin de inbreuken genotuleerd worden en die inderdaad in recidive kunnen resulteren en die verjaart niet ( en bepaalt ook later bij hervallen de strafmaat, ze sparen voor later!).
Mijn plan is nog niet helemaal - hoe zal ik het zeggen, publiceerbaar maar het lijkt me dat we effectief moeten optreden tegen alles wat zich tegen de ‘open straat’ keert.