‘t Tafelrond

Ik geloof dat het in de jaren twintig was, ergens in een café in New York. The Algonquin Round Table was een gezelschap van acteurs, schrijvers en journalisten. Ze vergaderden elke donderdagnamiddag voor een ronde tafel. Pal’s die gewoon bij een fijne maaltijd de actualiteit overschouwden. De Round table was ook een conversatietafel waar een vaste groep af en toe iemand uitnodigde. Er was geen publiek, behalve dan wie tersluiks meeluisterde, ze hadden geen ambities om dat op tv nog eens dunnetjes over te doen. Het was gewoon leuk en interessant anders bleven ze niet stamtafelen. Ze konden hun ideeën toetsen, hun verbeelding luchten, hun pennen alvast scherpen: le choc des idées.

Kunnen we dat bij ons overdoen. Ja maar wel pas als er een paar voorwaarden vervuld zijn:
• Een vaste kern van twaalf schrijvers, bloggers, journalisten, opinion leaders met uitgesproken meningen, levenslang benoemd en met de opdracht minstens 2 keer of meer per maand op te dagen.
• De actualiteit op het scherp nemen.
• Een goeie plek vinden (ik denk onmiddellijk aan De Monk in Brussel en een vergelijkbare plek in Gent en Antwerpen)
• 1 keer per maand een uit-stekende gast introduceren die uit de actualiteit popt.
• De ambitie is niet om een spin-off te maken. Er wordt gerookt en gedronken en meningen gaan de tafel rond sans façon en achteraf is iedereen vrij om daar over te berichten of niet. Leden die alleen maar luisteren en op het einde iets verpletterends zeggen no problem…
• Namen? Wel George Timmerman, Hugo Camps, Bart De Wever ga maar na…
So… suggesties welkom…