S’il vous plait en het volgende ogenblik zie ik een hand die mij een croissant toesteekt. Ik neem hem aan en kijk hoe de hand verder rakelings langs me heen scheert. Een blonde jonge vrouw met een plastic tasje ontbijtkoeken is me totaal onverwacht – want buiten mijn blikveld, een aalmoes komen toesteken bij de uitgang van het Brusselse Zuidstation. Het is een prachtige zonovergoten vrijdagmorgen de dertiende. Na een korte nacht heb ik het huis verlaten met niks op zak: geen geld, geen credit cards: niks. Ik weet dat mijn oukaze op het bedelaarsbestaan de wereldpers niet zal halen. Ik weet dat ik zelf een zondagskind ben en overigens begiftigd met een stel blauwe kijkers die niemand onverlet laten, twee prachtige kinderen en een curriculum dat zo gevuld is dat ik er een dozijn levens mee kan stofferen. ik heb het talent om mensen toe te spreken, om harten te vermurwen, mensen te doen luisteren maar nu ben ik even… niemand. Gerrit Six is voor een dagje bijgezet, hij bestaat gewoon niet en vooral: hij moet zijn mond houden. Eerlijk gezegd het moeilijkste, dat zwijgen.
Ik kan vuilnisbakken doorzoeken, leeggoed uit glasbakken vissen maar dat gaat schaamteloos. Het is een sport en je kan nog doorgaan voor een wat gekke bijverdiener.Maar hier op de kinderkopjes van het Hortaplein moet ik mijn klep houden, er het zwijgen toe doen en de bedelaar goedschiks, kwaadschiks spelen. natuurlijk heb ik zin om die blonde (epanouie, ruisselante, rappelle toi ce jour la à Brest Barbara….) achterna te lopen en haar te zeggen dat ik alleen maar de bedelaar speel maar ze is weg en ik kan niet zomaar uit mijn rol stappen anders kan ik meteen de hele vertoning opbreken, koeken inslaan bij Wittamer en thuis een cappuccino zetten. Behave!
Goed ik ben om zes uur thuis vertrokken maar gisteravond heb ik al wat wat voorraad gehamsterd, donderdagavond is huisvuilophalingsavond ook voor de winkels en supermarkten. Mijn lunch heb ik exclusief betrokken bij AB Primeurs op de hoek van de Globe in Ukkel. Onder een kist met total uitgebluste champignons de Paris heb ik een nog half gave komkommer en tomaat van de vergankelijkheid gered en ook nog eens een trio rode pepers. Dat wordt dus een slaatje samen met de Chiabatta die ik uit de dump van de GB convenience store op de Alsembergse Steenweg gedived heb. Het mag u bekend zijn dat supermarkten hun over-datum-producten niet meer mogen verkopen. bij GB-Carrefour is het ordewoord: uit de verpakking scheuren en besprenkelen met Eau de Javel. Daar maakt de Marokkaanse gerant van de Alsembergse dus een uitzondering op. Op maandagmorgen is zijn afvalbeluik een schatkamer van Ali Baba met yoghurt, chiabatta’s en zachte sandwiches…
[wordt vervolgd]