Harry Torczyner
Ik ontmoette Torczyner toen na de dood van Georgette Magritte de erfenis in onverdeeldheid raakte. Hij tackelde mij een uur lang over zijn leeftijd, die ik in een stuk vermeld had en de ‘tweedehandse’ beschrijving die ik van hem gemaakt had. Maar in al die jaren bleef hij een aangename en trouwe correspondent en vele anderen hebben met mij het genoegen gesmaakt van een onvoorwaardelijke camaraderie en gastvrijheid, ingegeven door een heel klein tikkeltje ijdelheid of trots, maar vooral door dat kinderhart dat graag de draak stak met alles wat zich groot waande. Had hij zich opgewerkt tot een respectabele en gegoede burger, ja, maar zijn grootste rijkdom was - vertrouwde hij mij toe - dat hij te allen tijde ‘merde’ kon zeggen. Hij wist als geen ander hoe er flaters begaan waren met die Magritte-erfenis, hoe lichtzinnig de weduwe met het erfgoed was omgesprongen, maar op het sterfbed van René Magritte had hij beloofd voor Georgette te zorgen en dat deed hij dus. Harry Torczyner was een grote meneer.
Lees verderSix@Jobat
Ik weet hoe druk uw zaterdagen zijn, maar in Jobat verscheen een interview met mijzelf. Dus als u die bijlage niet meteen in de papiermand of de open haard wil flikkeren want dan wordt mijn carrière-overzicht gerecycleerd (nee niet nog meer Gerrit Sixen!) of erger nog: u stookt mij en mijn carrière op en dan warm ik de aarde ongewild op. Er is al een hectare van het regenwoud gesloopt voor dit interview. Ik stel voor dat u er minstens een hoedje van papier mee vouwt of de aardappelen op mij schilt.
Lees verderDe Ruys van de zee
‘De zee heeft een bijzondere uitwerking, en blijkbaar niet alleen op mij. Van stilte ergens in een verlaten gebied word ik slapeloos. Hier slaap ik met het raam minstens op een kier, ik kan niet meer zonder het ritme en het geruis van de golven. De zee klinkt bij nacht als een lullaby.’
Lees verderKlamer versus Klamer
[Een gesprek met de Rotterdamse professor Arjo Klamer uit 1996]
“Een gulden die aan kunst besteed wordt, zou dan weer een gulden voor de horeca opleveren, men heeft dubbel geteld. Als ik een gulden besteed aan een kunstenaar, dan koopt die daar materiaal mee, enzovoort. De redenering was dat die gulden zich vermenigvuldigde. Dat klinkt aannemelijk maar het klopt niet. De econoom - en dat is altijd vervelend - zegt dat dat maar één kant van het verhaal is. Ik onttrek die gulden namelijk aan het economisch systeem en daardoor krijg je ook een negatief multiplicerend effect. Als ik op een lezing zou vragen dat iedereen mij bij het buitengaan 100 gulden geeft om er de kunst mee vooruit te helpen, dan gaat niemand na afloop nog uit eten en het zou best kunnen dat het multiplying effect in de restaurants meer effect sorteert dan in de kunstwereld”.
Gerard Mortier: ‘Ik kan daar kort over zijn…’
[exclusief]
Het interview is de meest overschatte vorm van journalistiek. Een zeldzame keer heeft een interviewee iets te zeggen maar meestal weet de interviewer dat hij in de maag van een herkauwer gelogeerd is. Ik stel voor dat we de interviews een nieuwe dynamiek geven. En om te beginnen doen we een heel slecht interview waarbij de we de interviewee gewild en ongewild klem zetten. De interviewer stelt geen enkele echte vraag. Dit soort interviewer droomt er namelijk van zelf geïnterviewd te worden. Zie ook de column “God is twee jaar geleden in het venster van mijn microwave verschenen”.