U wordt weggekocht door de Financieel Economische Tijd die dringend een theaterrecensent nodig had. Was u specialist ter zake?
Geenszins. Ik krijg telefoon van hun cultuurcoördinator die mij looft terwille van mijn theaterstukken in Knack. Who am I to blow against the wind: ik had nog nooit een recensie geschreven, ik wist niet eens waar Stanislawsky woonde, laat staan dat ik het verschil kende tussen de grand cru’s van het theater en de gezelschappen die op straatwijn teerden. Maar ik ben er meteen ingevlogen.
Uw eerste opdracht was een interview met Michel Piccoli, het interview werd gepubliceerd en met lof overladen maar u hebt Piccoli zelf nooit ontmoet!
Ik heb hem wel ontmoet bij de artiestenuitgang in het Théâtre Municipal van Rennes. Mijnheer deed alsof er helemaal geen afspraak was en werd zogezegd dringend verwacht bij het sterfbed van zijn impressario. Ik heb dan maar de koe bij de horens gevat en in een restaurant het fijnproeversmenu besteld samen met een pinot noir van een goed jaar. Het goeie ouwe crisisberaard. In de leesportefeuille vond ik een verslag van Picccoli’s bezoek aan de plaatselijke cinefielenclub en dat stuk heb ik wat gefatsoeneerd, van interpunctie voorzie, alle oui's in non's vertaald en in de interviewvorm gezet. Niets zo leuk als iemand allerlei dingen in de mond te leggen. Trouwens grote mond hoor die Piccoli.
U had het naar u zin bij De Tijd. U hiphopte door Europa voor de avant-premières. U werd dansend op tafel gesignaleerd in Brest, naaktzwemmend in het Hotel Majestic in Cannes of in het gezelschap van Jane Birkin op het festival van Taormina, U had beroemd kunnen worden?
Of berucht , maar dat ben ik al.
Inderdaad, in een vraaggesprek met Steven Gene van Theater aan Zee vermeldt hij dat u bij de editie 2000 het podium opgeklauterd bent om bloemen in ontvangst te nemen voor iemand die er niet was.
Haal het niet uit zijn context want men vraagt Steven naar de leukste anekdote van die tien jaar. En hij vertelt er niet bij dat ik een kwartier later terug op het podium stond om de bloemen de zaal in te mikken, een speech te geven en drie volle minuten te dansen op 'The fairgrond' van Simply Red.
Oogste uw dansnummer enige bijval?
Nogal, op de parterre zat een batlajon shemales en travestieten. Kunnen we even pauzeren en een flesje opentrekken. Mij lijkt het zo dat de lezer behoorlijk dorst heeft gekregen van dit gesprek...
Volgende week: "Mijn foto in HLN en toch mijn gezin niet uitgemoord"