IV – Italia al dente

We verlaten Puglia en het zuiden niet zonder nog een laatste moment te verwijlen op de boerderij van signora Perna. Na de olijfolie, de mozzarella en de wijn moeten we een belangrijk hoofdstuk aansnijden: de pasta, het nationale gerecht van Italië, dat pas eind de jaren zeventig op de menukaart van de grote chefs verscheen. La pastasciuta: Italië op zijn zachtst of al dente.

Het afscheid van la Signora Perna, tante Nina voor de vrienden, viel zwaar. De eerste Vlaming die zich op de boerderij van La Serragambeta aandient, zal overigens een groots verhaal krijgen. Als tante Nina maar geen details verstrekt over de pizza-avond die nog laat uitliep. Haar zoon Domenico had ‘s middags al de oven op de binnenplaats aangestoken en pizzadeeg gemaakt voor vijftig man. Ja, de lokale toneelkring, de filodrammatica, en de dansschool van Castellana Grotte waren uitgenodigd. En ondergetekende. Om kort te zijn, de pizza was heerlijk: flinterdun deeg, tomaten en mozzarella, een margherita die alle ingrediënten liet samensmelten.

Maar dat hoofdstuk moeten we dus afsluiten. We verlaten het zuiden en begeven ons op weg maar Campofilone in Le Marche, een reis van 400 kilometer langs de Adriatico die ons langs de tippen van de Appennino en Abruzzo voert, dat ruwe land waar de tartufi zo rond deze tijd op gesnuffeld worden, zwarte knollen die zich heerlijk laten raspen op een verse pasta al dente. De autoweg slingert door de heuvels en versluiert dat deze kuststrook een symfonie van cement is.

In Villafranca verlaten we even van de A25. Tijd voor een versnapering. De Tenuta Querce Grosse ligt in een bocht van de weg, na de uitrit Pescara Sud. Het is een grote afspanning annex hotel, midden in het groen, waar we tijdens een tussenstop een schotel agnolotti, pastakussentjes met gehakt lamsvlees, verorberen, gevolgd door een piccata di vitello, een heel dun kalfslapje in de bloem gebakken en in boter met platte peterselie en citroen. Dat lucht op, na al die weliswaar heerlijke vegetarische schotels van Nina. Maar ik had eigenlijk gehoopt op een forse bistecca alla Fiorentina, goudbruin gebakken op de grill.