Nooit is een onderwerp dusdanig intens en lang- dag na dag in de media verschenen als het huidig gekibbel over sexueel ongewenste intimiteiten. Er zijn believers en non-believers en niet eens vrouwen tegen mannen maar meningen tegen meningen.
Langzamerhand kan PVDD een zucht slaken: he is not the only who can not hold his hands thuis, in the village. Van zijn betwist persoontje is het debat snel uitgediend naar een haast publiek mea culpa mea maxima culpa annex pardon wat betreft tussenlijfelijk gehannes in de jaren zeventig, tachtig en negentig. Want laat ons wel wezen- en heel vreemd- de eerste die nog binnen verjaringstermijn GEJOST is geworden moet nog opstaan.
De getroffen sectoren zijn vooral en haast exclusief mediabedrijven en (oude) politiek. Bekende koppen dus die zich too bad of niet too bad gedroegen. We mogen geredelijk aannemen dat ook Jeanine van ‘t confectieatelier en Irma van de personeelsdienst hun deel van de knieblessures en (billen-)koek gekregen hebben. Helaas of Godzijdank voor hen geen rode loper in Reyers Slaat of een poging om met succes in de opinierubriek van De Standaard in te breken. De Standaard en De Morgen zijn momenteel twee adoptiefuiken voor dergelijke getuigenissen.
Al twee paragrafen ver en nog niet gezegd wat we daar persoonlijk en ten gronde van denken.
Een poging:
1. Kranten en televisie zijn daar voor de duiding maar ofschoon ik walg van het aangeklaagde gedrag heb ik het gevoel dat er op de Reysers en andere redactie-adressen ondertussen galgen en schandpalen zijn opgetrokken.
2. Ik denk nu lichtelijk anders over PVDD en Jos G. maar een soort -allicht misplaatst; medelijden maakt zich van mij meester.
3. Met enige schaamte betrap ik er mij opdat ik nog meer wil weten. Nog meer namen wil horen tot en met die van gasten waar ik bij gebrek aan publieke terechtstelling wegens aflijvig dan maar op hun graf kan geen dansen of plassen ( Jos Bouwdewijns?)
4. Sympathie voor de slachtoffers maar ook plaats vervangde schaamte voor het wellicht onvermijdelijke maar lijdzaam toelaten van deflorante praktijken
5. Het recht opeisend om hierover wegens publicatieve vervuiling geen gedacht te moeten hebben. Vooral geen want onvermijdelijk gepolariseerd standpunt maar wel een vermoeden van schuld in hoofde van bepaalde actoren maar ook onszelf die gewoon toekeken of wegkeken of van niks wisten
6. Ja dat vooral: dat we stront in onze ogen hadden en dat we nu vooral geen wit voetje moeten proberen te halen door anderen onderuit te halen.
Jongens en meisjes we waren nauwelijks zogezegd seksueel bevrijd en verlost van zwangerschapsvrees of we maakten er een potje van , een collectief potje dat gedekt bleef tot het gisteren, vorige week; in ons eigen gezicht en smuriegewijs ontplofte.