Italianen kunnen met muziek een strovuur aanrichten in je hart, honderden keren heb ik “Strada facendo” opgezet en nooit de tekst begrepen en gelezen. En vanavond las ik hem – a monâge et l’heure qu’il fait- en liep ik vol. Hieronder de tekst op mijn manier verdicht en de Youtube van een live-versie uit 1982: backing vocals, een up-with-people-achtige choreografie maar not even that bad:Claudio Baglione met wat toen een zomerhit was. Die maken ze dus niet meer. Vergeeft u mij dit moment van me-lan-cho-lie.
mijn blauwe ogen worden ouder
met een hart dat naar onverwacht
verlangt
naar lachen en omhelzing
met laden vol namen en adressen
die ik verloor
gezichten en stemmen
liefdes die verdwenen
de geur van een
onbekende branding
in een zomerstad,
waar mijn schaduw slagzij maakte
-teveel melancholie-
mijn wegen die bogen
als de wind
met het gevoel van leeg
tot ik teder tergend zie:
ooit komt de tijd voor mij
dat elke steen
dat elke straat
mijn hart
steeds sneller
kloppen
laat
Voilà, dàt gevoel – van dat strovuur en die melancholie – bedoelde ik nu net in mijn vorige reactie over de zomerhits… (was nog niet aan dit toegekomen).