Vorige vrijdag de Morgen gekocht en bij het verlaten van de krantenwinkel even gedacht om hem om te ruilen voor De Standaard. Boven de titelkop werd gemeld dat de opbrengst van de krant die dag naar Haïti ging. Niets op tegen maar met die boodschap zo prominent op de voorpagina hijst De Morgen zich op het niveau van de beerputtenruimer die 5 Euro per ruimbeurt belooft door te storten. Pompen en Storten maar.
De krant had dat iets discreter binnen in de krant kunnen melden en dus niet als Unique Selling Proposition hoeven te gebruiken.
Vorige donderdag was radio 12/12 volgestouwd met goedbedoelde acties voor Haïti maar ook met gratis Haïti- spotjes voor wakkere bakkers en andere lijkenpikkende negotie. Haïti is all around the place.
De Franse romanicier Mathieu Lindon noemt het la charité à la carte in Libération, En dat het erg is dat de wereld pas in actie komt en iets onderneemt -voor een zo al weegdeemsterend land, als er honderduizenden doden en gewonden vallen: “On doit payer de sa personne pour bénéficier de la charité. Ça ne suffit pas d’être misérable, il faut être mort, soi ou ses proches. En aidant les Haïtiens, on se félicite de ne pas être des brutes dans un monde de brutes, c’est excellent pour l’image. Ce devrait être déductible des péchés à l’heure du Jugement dernier”.
Haïti wordt niet voor het eerst geteisterd door een natuurramp maar natuurlijk nooit op dergelijke schaal en is het armste land op het westelijk halfrond en een van de armste landen op aarde. De logica van onze goedmoedigheid steunt op de aandacht die er in de media gegeven wordt. En die aandacht is dan weer gebaseerd op het beeldmateriaal.
In 1984 kwamen bij een hongersnood een miljoen Ethiopiërs om het leven. Een schrijnende reportage die de BBC op 23 oktober hierover uitzond was de aanleiding voor Bob Geldof en Midge Ure om een grootschalige muzikale hulpactie op touw te zetten. maar vijfenwintig jaar (vorig jaar iets van gehoord? Haïti is wachtende voor U….) later kunnen de Etiopiërs een tweede live-aid op hun nog steeds hongerende buik schrijven. Geen beelden, geen brood.
U begrijpt dus dat sixlog telkens u dit leest geen cent naar Haïti doorstuurt.
Beste Gerrit,
Ik deel je mening. In de leraarskamer werd het muisstil toen ik dezelfde argumenten naar voren bracht. Ik ging zelfs verder, toen ik het had over de militaire aanwezigheid van de Yankees op enkele zwembeurten van Cuba. Anderen konden niet geloven dat ik durfde te zeggen dat het B-fastteam mietjes zijn die met hun staart tussen hun benen terug zijn gekomen.
En de vraag die ze zeker niet relevant vonden: Hoe zouden jullie reageren als jullie alles kwijt waren voor een aardbeving en dat er na een aardbeving, er broodkruimels op uwe kop worden gegooid? Ga je dan reageren zoals de duiven aan de eifeltoren, of ga je gevoed door vernedering, verdriet, wanhoop en terreur je agressief opstellen?
Greets,
Den deze.