De Zwitserse oplossing met zelfstandige kantons onder de koepel van één federale regering is al vaak geopperd. Dat betekent wel dat de hele staatshervorming overgedaan moet worden.
De gewesten zouden dan totaal onafhankelijk mogen beslissen over zaken van lokaal belang. Nou: daar zal nog een robbertje over gevochten worden, over dat lokaal belang.
Zwitserland heeft 7,5 miljoen inwoners en een veelvoud van kantons. Soms gaat een kanton maar over 15.000 inwoners. Dat is iets fijnmaziger dan 4,5 miljoen Franstaligen en 5,5 miljoen Nederlandstaligen.
In Zwitserland is de druk ook iets meer van de ketel. De officiële talen in Zwitserland zijn Duits, Frans, Italiaans en Retro-Romaans. Het Duits is de sterkste hoofdtaal, maar dat doet niets af aan de evenwaardigheid van de andere minderheidshoofdtalen. In België is de taalverdeling eventjes anders.
De Vlaamse eis voor onafhankelijkheid en de Waalse roep om solidariteit passen dan ook niet in het Zwitserse plaatje. Helaas, er wordt verder gezocht naar dat unieke, verwarrende, allesverzoenende en dus onmogelijke Belgische model. Als dat af is dan kunnen we het meteen uitvoeren naar Darfur, Beirut of de Balkan.
Een confederatie kan niet ontstaan door een “staatshervorming”, maar door het vrijwillig samengaan van onafhankelijke staten. Daarom is de Belgische warboel niet met verwijzingen naar een “Zwitserse oplossing” te ontwarren…