Il faut bien que le corps exulte
Jacques Brel, la chanson des vieux amants
Er zijn van die dagen dat ik vermoed, denk en vervolgens zeker ben dat God de grootste pornocraat ter wereld is. Gesteld dat hij de mens naar zijn beeld en gelijkenis geschapen heeft, had hij ook een lul en nog wel één die hij zelf ontworpen had. Hemzelf zij dank had hij tevens voldoende verbeelding om deze in de fijnste omstandigheden van jetje te laten geven.
God zat in volle schepping. Hij had al het decor: de zee, het land, de bergen de dalen maar hij had nog geen personages, laat staan een uitgeschreven scenario. De schepping was te veel voor één man alleen. De wereld moest bevolkt, jawel maar met wat? Het leek het hem geen onaardig idee dat de soort die hij schiep zichzelf in stand zou houden. De planten konden zichzelf voortplanten, als de schepsels dat ook konden dan kon hij de boel over een dag of zeven uit handen geven. Alleen wie garandeerde dat de eerste schepsels zich zouden voortplanten. Misschien nestelden ze zich in een leuk dalletje waar het het laatste van hun gedachten was om nakomelingschap te verwekken, dat ongeneerd je voorraad plunderde en dan zelf weer begon te kweken. Voortplanting moest aantrekkelijk worden.
Hij had hij een soort pneumatisch-hydraulische stang ontworpen die sterk en buigzaam was en zuig-stampend de curve van de ontvangende recipient en de mogelijk onstuimige bewegingen kon volgen. Het hydraulisch-pneumatische samenspel zorgde ervoor dat het zaad opgepompt en versast werd zonder merkwaardige lekkage. Maar al die moeite voor een vingerhoedje stijfsel moet God gedacht hebben. What was the fun?
Dat over die verkeerde programmatie is zeker juist, maar die hebben we er zelf ingestoken, want behalve het geweldige loodgieterswerk waarmee hij ons maakte (enfin, ik noem het eigenlijk waarmee hij zichzelf verlichaamde) gaf hij ons ook “vrije wil” en daar hebben we tot nu toe al heel wat mee aangemodderd, hihihi !