Geert Hoste: mime de rien*

Grote meneer die Hoste. Een professioneel epigoon van het light verse. Die kan zijn manifest gebrek aan inhoud (hij vertelt onzinnig veel onzin) prachtig compenseren door de vorm bespelen. Goed, af en toe een geniale vondst. Hoste is een geweldig laugh jerker ( naar analogie met tear jurker), de chinees van de standup: je eet fantastisch en eenvoudig, maar je gaat met honger terug buiten en je moet vooral niet denken hoe alles wat in je maag zit al uren en dagen heeft staan sudderen. De kat die bij het buitengaan tussen je benen loopt is al op weg naar een carrière als gelakte eend. Ik heb meer dan goed gekeken, natuurlijk om te stelen. Standup is catchy, tempo en je lichtbak uitzetten voor de konijnen. Je moet je publiek constant focussen, die laat je niet de nuances zien. Je laat die recht in je val lopen. Daar is niets mis mee, verre van.
Ik vond dat laatste, dat liedje uit zijn vorige show (G.H Houdt Woord) ‘Ik wil niet naar bed met Joëlle Milquet’, wel prachtig. Dan krijg je heel speels en zelfs verstillend het echte light verse aangereikt. Ik zou de tekstschrijver willen feliciteren. Met zoiets krik je de prachtig gespeelde leegte van je voorstelling immens op. De fabulator Hoste wordt op dat moment een teder fluisteraar. Bravo caro!
*Mime de rien: alsof er niks aan de hand is. Mime omdat Hoste kind is van de Hoste Sabatini

Nagekomen vertaling : Non je ne ferai pas la minette de madame Milquet