Vlaanderen en de VRT

Ik kan me de angst van de schrijver voor het witte blad voorstellen, wat moet het dan zijn als je een journaal moet vullen met hoofddoeken, een tennissterretje op zijn retour en ex-collega die aan levensbeëindiging denkt. Ja dan schreeuw je om een stevige opener. Stel dat ik maandagavond de leiding van de redactie had waargenomen. Ik mag er niet aan denken hoeveel textiel ik tot de studio had toegelaten. Misschien had ik Robin voor zijn vertrek gevraagd om tot slot van het underover-Hitler-item recht te staan en met de hakken tegen elkaar te klakken, onderwijl zijn wijsvinger onder de neus te zetten en met de andere hand een ezelskap op te zetten. Het is natuurlijk wat saai aan het worden met het aanhoudend gekibbel over de Lange Wapper, de hoofddoeken…… Kijk dan toch eens in de weekendkrant van DS. Een interview met Tony Mary die heel treffend zegt dat Vlaanderen en België de weg op gaan van de totale onwil en van het eindeloos gezeik over leeuwenvlaggen op een ambassade of een liedje van Clouseau. Natuurlijk is Tony non grata op de vrt maar los van zijn persoon kan je niet streng genoeg zijn voor je broodheren. Vlaanderen is toevallig mijn geboortestek maar ik kan er alsmaar moeilijker mee om. Weet je wat de relevantie is van Hitler-in-de-kindertuin: dat er nog altijd mensen zijn die heimwee koesteren naar de tijd van toen er orde & veiligheid was.  Dat zijn er een paar honderd hoor maar ze bestaan en gelukkig zullen ze sterven. De evolutie voorziet ook in dergelijke Endlösung. Het zijn de laatste stuipen al kan je niet uitsluiten dat het verwaterde gedachtegoed van de Lebensraum doorsijpelt in de hoofden van een paar neo-nazi-nozems.

Maar Vlaanderen lijdt aan een veel ergere kwaal. Duizenden Vlamingen die zich laten ronselen om een gordel te rijden en een politieke klasse die zich wentelt in het groeiende a-politieke denken. Splinterpartijen, poujadisten, partijvoorzitters/zitsters die politiek stratego spelen.  Steriele debatten rondom een stuk textiel en navenant een groeiend deels intellectueel/deels viraal integrisme.  Ik heb goed praten want ik woon in fort Brussel, maar ik kijk vanuit die stad naar een gewest dat zich alsmaar meer laat ringeloren door een paar politieke patsers en lichtgewichten. Ik hou absoluut niet van een Vlaanderen dat op zichzelf gaat focussen en zijn politici laat begaan. Als ik op een nacht, net als Brel, een delegatie Chinezen ontmoet dan ben ik ook: van Luxembourg.  En om terug te komen op de VRT en zijn journaals: een beetje afstand alstublieft.  En wentel u niet in uw kijkcijfersucces.