In 2001 schreef ik in de Financieel Economische Tijd een groot stuk over Woestijnvis: “De vis wordt duur verkocht”. Na een historisch recht op antwoord van zetbaas Van den haute werd ik zo goed als non grata bij de FET. In dat stuk staan twee belangrijke stellingen. 1. Woestijnvis is opgezet door toedoen van Piet Van Roe die Uytterhoeven en C° aanraad om een eigen productiehuis op te starten. Als outsourcing kon dat tellen, een productiehuis dat bij voorbaat weet dat het aan de openbare omroep zal kunnen leveren en niet van het minste. 2. Op deze manier wordt de creatie binnen de VRT een paar jaar teruggedraaid. Ik weet dat in het stuk een paar spelfouten stonden vooral in de naam van betrokkenen, dat mijn getuigenissen (Luckas Vandertaelen en Gui Polspoel) toen verdacht werden van jalousie de métier en dat het absoluut niet het moment was om Woestijnvis, de wonderboy aan het productiefirmament in een kritisch daglicht te stellen. Ik ben toen noch min noch meer gebroodroofd geworden. Het was virtueel het einde van mijn carrière in de journalistiek en op de persbriefings van de VRT werd ik door de collega’s voor gek verklaard. Aber no hard feelings. Ik ben de graaf van Montechristo niet . Na zes jaar heeft de geschiedenis zichzelf gerectificeerd. Woestijnvisbaas Wouter heeft al een interne mail verspreid naar de medewerkers: allemaal indianenverhalen. Uiteraard. Waarvoor onze excuses.
