Het Zuidstation, Brussel: uitgang Hortaplein. Jaren heb ik dat als een wasteland bekeken. Leek en toegeving voor de internationale reiziger omdat de andere kant Fonsnylaan op een replica van de Aalsterse stationsbuurt leek. Grootheidswaanzin en dus nooit dat plein overgestoken om een koffie te drinken …tot vorige dinsdag.
Man, man what a venue! Op het terras rechtover de uitgang, The Spaghetti House zat een kluit conducteurs van de Nederlands Spoorwegen een bakkie koffie te slurpen. So far so good maar toen brandde een heerlijke luchtje van een entrecote minute onder mijn neus en van het stationsfront zag ik steeds hipper volk de oversteek wagen. Wandelde wat verder en kwam bij Station Midi uit, een overgedimensioneerde tent van een restaurant onder een gigantisch serreplafond: 400 zitjes om te eten, een bar van 30 meter lang met betaalbare drankjes, een open keuken en oesterbar en een openbare passage die dwars en dubbel door het restaurant loopt alsof je de Galerie de la reine tot een vierkant geboetseerd had zonder een kubieke centimeter ruimteverlies; En dat niet alleen, na etenstijd in een mum van tijd een stopcontact en een password voor internet on the house en een bel uitstekende Grappa voor 6 euro 50 waarmee ik aan de slag kon. Nou je kan daklozer zijn dan dat. Ja ik geef het toe ik had evengoed in een lounge bar naast Rockefeller center of in een hippe tent in Singapore kunnen zitten maar dan kwam er weer zo’n uit de duizend herkenbare rist Belgen door de passage zeilen en ik hoefde niet uitzinnig te tippen bij de afrekening. Hier kom ik terug;
Maar twee dagen later koos ik toch voor het Spaghetti House, daar loopt de halve wereld te hoop, daar lonkt het verhaal, au coin de la rue l’aventure, dus was mijn besluit snel gemaakt. Tot mijn vertrek naar Athene is dit mijn stek en zeker vanaf 1 juli en dan vindt u mij de midi à minuit, du whisky au Vichy op het Hortaplein: elke dag een verhaal en beeldverslag. See you?